Η Ανάστασις
- Συγγραφέας: Λέων Τολστόι
- Σκηνοθεσία: Βασίλης Τριανταφύλλου
- Θέατρο Noūs – Creative Space
Ανοίγουν οι πόρτες…
Ανεβαίνουμε τα σκαλιά…
Ακούμε ήδη μια μουσική δυνατά που παραπέμπει σε κλαμπ αλλά… κάτι έχει… μια ρωγμή… ένα παράπονο…
Με το που στρίβεις την βλέπεις…
Μια γυναίκα σε κοιτά στα μάτια… χορεύει αισθησιακά και σε κοιτά…
Δεν κοιτάει γενικά, κοιτάει εσένα… τι συμβαίνει μέσα σου όταν κάποιος σε κοιτά κατάματα… εκείνη χαμογελά αλλά είναι όντως έτσι;
Συνειδητοποιείς ότι είναι τρεις γυναίκες που χορεύουν με αυτήν τη μουσική που σου τρυπά την ψυχή. Τρεις γυναίκες σε τρία βάθρα, σαν ζωντανά αγάλματα αφιερωμένα στην Αφροδίτη. Και πίσω κάγκελα… Πόση αμφισημία σε μια τόσο απλή εικόνα;
Το θέατρο και η αισθητική μου θυμίζουν παλιό κινηματοθέατρο στο Βερολίνο που έχει γίνει ένας ιδιόμορφος χώρος. Φέρει κάτι παλαιό και κάτι σύγχρονο ταυτόχρονα. Χαίρομαι τόσο πολύ που έχει κρατηθεί η αισθητική του χώρου.
Ο κόσμος βρίσκει τις θέσεις του και οι κοπέλες είναι πάνω στη σκηνή. Σε αυτήν την παράσταση λειτουργεί ειλικρινά αυτή επιλογή. Σου θυμίζει σχεδόν ενοχικά strip club. Γιατί και εκεί οι θαμώνες κάθονται, μιλούν, πίνουν το ποτό τους και πάνω στη σκηνή οι performers κάνουν την δουλειά τους… Ήδη αρχίζεις να έχεις μια έντονη εμπειρία από την ενδόμυχη αυτή αναγωγή.
Δυνατή έναρξη. Ισότιμη με τη δυνατή ιστορία που θα ακολουθήσει. Γιατί η παράσταση έχει πολύ γερά θεμέλια. Έχει έναν Τολστόι.
Χαμηλώνουν φώτα πλατείας. Μικρόφωνο στα αριστερά. Βγαίνει ο ηθοποιός. Ακούγονται πληροφορίες που σε παγώνουν για τον αθέατο κόσμο των σεξεργατριών. Νιώθεις δυσάρεστα. Δε θέλεις να σου λένε την αλήθεια ωμά, αλλά εκείνη είναι εκεί μπροστά σου, στα κορίτσια που ακόμα χορεύουν στη σκηνή. Μια αλήθεια για το σήμερα, για το παρελθόν ή μια διαχρονική αλήθεια για αυτόν τον σκοτεινό κόσμο εν γένει;
Εισάγεται λοιπόν σχεδόν άμεσα το στοιχείο του μικροφώνου που είναι το μέσο που συνδέει τον κόσμο του βιβλίου με το σήμερα. Σαν μια υπενθύμιση μέσα σε όλη την παράσταση: «μην παραμυθιάζεστε ότι αυτά που βλέπετε αφορούν μόνο το τότε…»
Ξεκινά η δίκη. Ένας πλούσιος έχει βρεθεί νεκρός. Κατηγορούμενοι η πόρνη που τον συνάντησε εκείνο το βράδυ και δύο εργαζόμενοι στο ξενοδοχείο. Το κοινό νιώθει σαν να είναι το ακροατήριο του δικαστηρίου. Μάλιστα στην ετυμηγορία οι ένορκοι κατεβαίνουν στην πλατεία δημιουργώντας την διαδραστική ψευδαίσθηση ότι συναποφασίζουμε όλοι μαζί.
Το εύρημα με τις κάμερες παρουσιάζει περίτρανα το πόσο διαφορετική «οπτική» μπορούν να έχουν τα πράγματα. Υπάρχουν δυο κάμερες επί σκηνής σε διαφορετική γωνία λήψης η καθεμία. Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ότι όλοι όσοι συμμετέχουμε στο δικαστήριο «βλέπουμε» τελείως διαφορετικά πράματα. Μάλιστα τα πλάνα των καμερών, που βλέπεις δεξιά και αριστερά της σκηνής, δεν είναι περίτεχνα. Είναι αδρά και ατέχνως φωτισμένα. Και εδώ τίθεται ακόμα ένα ερώτημα. Αν μέσα στη διαφορετική οπτική σου βάλεις και όλα τα προσωπικά σου φίλτρα (φακούς) τελικά αυτό που βλέπεις πόση δόση έχει από την πραγματική αλήθεια;
Στους ενόρκους για τη δίκη βρίσκεται ο πρίγκιπας Νέχλιουντοφ, ο οποίος αναγνωρίζει την κατηγορούμενη, Κατιούσα Μασλόβα. Είναι η κοπέλα που είχε ερωτευτεί νέος, υπηρέτρια στο πατρικό του. Οι στιγμές του παρελθόντος ζωντανεύουν μπροστά μας. Τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα δύο νέων… Καθώς προχωρά η δίκη και τα flashback καταλαβαίνουμε ότι οι ερωτευμένοι αφέθηκαν στο συναίσθημά τους και έκαναν έρωτα.
Αμέσως μετά αρχίζει το σκοτάδι. Τα μεγαλύτερα σκοτάδια έρχονται μετά από μαγικό φως…
Οι αναμνήσεις που τον στοιχειώνουν, οι λάθος αποφάσεις, οι τύψεις για τον αντίκτυπο που είχαν οι πράξεις του στη μετέπειτα ζωή της Κατιούσα και η απόφαση να γίνει ένας καλύτερος άνθρωπος βάζουν τον πρίγκηπα σε μια νέα κατάσταση ζωής. Βάζει στόχο ζωής να αθωώσει την Κατιούσα που καταδικάστηκε αδίκως και να επανορθώσει όσο είναι δυνατόν το κακό που προκάλεσε.
Ωστόσο έρχεται αντιμέτωπος διαρκώς με το διεφθαρμένο σύστημα που αφορά τόσο το δικαστικό κομμάτι όσο και το κοινωνικό. Όσο περισσότερο προσπαθεί να βοηθήσει τόσο πιο πολύ βυθίζεται. Τόση αδικία, τόση δυστυχία και ποιον να πρωτοσώσεις;
Δε θα επεκταθώ περαιτέρω στην υπόθεση διότι θα ήθελα διακαώς το έργο να πάρει παράταση και να το απολαύσουν αθώα και άλλοι θεατές.
Η παράσταση είναι εξαιρετικά καλοκουρδισμένη, με γοργό, απολαυστικό ρυθμό. Εκτός από τους δύο βασικούς ρόλους της Κατιούσας και του Πρίγκηπα οι υπόλοιποι ηθοποιοί καλούνται να παίξουν πολλούς και διάφορους χαρακτήρες και σε όλους έχουν καταφέρει να βρουν ιδιαίτερα στοιχεία και χαρακτηριστικά. Απολαμβάνεις ένα κράμα από ρεαλισμό και παραμυθένιες, αμιγώς θεατρικές στιγμές. Το θέμα σε βαραίνει αλλά οι νότες από χιούμορ σε διάφορα σημεία αποσυμφορίζουν επαρκώς.
Η διασκευή ενός μυθιστορήματος είναι μια δύσκολη υπόθεση και εδώ αυτό το στοίχημα το κερδίζουν επάξια.
Το σκηνικό όπου τα κάγκελα δεσπόζουν καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης είναι μια τόσο καίρια επιλογή που διαρκώς, ό,τι και αν συμβαίνει στο προσκήνιο σου υπενθυμίζουν την απειλή.
Τα φώτα αποτελούν έναν ακόμη ερμηνευτή θα έλεγα. Συμβαδίζουν με τη δραματουργία και σε κάποια σημεία έχουν την δική τους έντονη προσωπικότητα. Απολαυστικά και τα χρώματα. Χρώμα επιτέλους!
Τα κοστούμια έχουν και στοιχεία εποχής και σύγχρονα υπενθυμίζοντας διαρκώς τη σύνδεση με το σήμερα.
Η σκηνοθεσία ήταν εξαιρετικά γενναιόδωρη αναδεικνύοντας το ταλέντο των ηθοποιών, το βάθος του κείμενου και τη δημιουργικότητα των λοιπών συντελεστών. Και ένας σκηνοθέτης που δημιουργεί μια ωραία παράσταση χωρίς την ανάγκη να καπελώσει τα πάντα με τη σκηνοθεσία αξίζει συγχαρητήρια.
Θα κλείσω με το στοιχείο που πραγματικά με συγκίνησε βαθιά και μάλιστα μετά την παράσταση αναζήτησα και άμεσα το δημιουργό. Ήταν η μουσική. Κυρίως το κομμάτι της έναρξης που το ακούσαμε και σε άλλα σημεία της εμπειρίας μας. Δημιουργός είναι ο Τάσος Σωτηράκης , συνάδελφος ηθοποιός που δεν ήξερα ότι γράφει και μουσική. Αυτό το κομμάτι πιστεύω ότι έπιασε την πεμπτουσία της αισθητικής της παράστασης. Ένα σύγχρονο κομμάτι με στοιχεία κλασσικά, ένα κομμάτι με το οποίο μπορείς και να χορέψεις και να κλάψεις ταυτόχρονα. Ένας μοντέρνος ήχος που φέρει ένα παλιό, συλλογικό, μελαγχολικό τραύμα. Αξίζει να σημειώσω ότι όλες αυτές οι προσωπικές εντυπώσεις γράφονται ακούγοντας αυτό το κομμάτι….
Συγχαρητήρια σε όλους.
Δελτίο τύπου
«Η Ανάσταση» του Λέοντος Τολστόι σε σκηνοθεσία Βασίλη Τριανταφύλλου στο θέατρο NOŪS creative space|
Από 14 Φεβρουαρίου
Η Ανάσταση του Λέοντος Τολστόι, δραματοποιείται και παρουσιάζεται ως μια ολοκληρωμένη σκοτεινή αφήγηση, όπου η σκληρότητα του κόσμου συναντά τον μύθο της λύτρωσης. Το τελευταίο κείμενο του Τολστόι συνομιλεί στο σήμερα ως θεατρικό κείμενο σε σκηνοθεσία Βασίλη Τριανταφύλλου. Οι τοσλτοϊκοί ήρωες του 1899, μέσα από την διασκευή και δραματουργική επεξεργασία της Δάφνης Λιανάκη ζωντανεύουν στο θέατρο Noūs.
Στην καρδιά της ιστορίας βρίσκονται η αδικία και η διαβρωτική δύναμη ενός λανθασμένα δομημένου συστήματος που εγκλωβίζει ανθρώπους, καταστρέφει ζωές και καθορίζει τύχες. Οι ήρωες παλεύουν με τις συνέπειες των επιλογών τους, αλλά και με την κοινωνική βία που τους περιβάλλει: από μικρές, αθέατες πληγές έως μεγάλα συλλογικά εγκλήματα που περνούν ατιμώρητα.
Η παράσταση επιχειρεί να φέρει στο φως το ερώτημα της «αναστάσεως» μέσα σε έναν κόσμο που συχνά αρνείται οποιαδήποτε κάθαρση. Ένα σκοτεινό ταξίδι που ζητά από τον θεατή να σκεφτεί τη δική του θέση μέσα σε αυτό.
Λίγα λόγια για την παράσταση.
Το θεατρικό κείμενο παρακολουθεί το ηθικό και πνευματικό ταξίδι του πρίγκιπα Νεχλιούντοφ, ο οποίος αναγνωρίζει ως κατηγορούμενη σε μια δίκη την Κατιούσα Μασλόβα, μια γυναίκα που είχε ερωτευθεί και στη συνέχεια εγκαταλείψει χρόνια πριν, οδηγώντας την σε κοινωνική πτώση. Επιδιώκοντας να αναλάβει την ευθύνη του, αποφασίζει να την ακολουθήσει και να επανορθώσει, παρά την αντίστασή της αλλά και την αδιαφορία της κοινωνίας. Καθώς η Μασλόβα καταδικάζεται άδικα και εξορίζεται στη Σιβηρία, ο Νεχλιούντοφ ακολουθώντας την στο ταξίδι αυτό, περνά από μια βαθιά εσωτερική κάθαρση, βλέποντας κατάματα τη διαφθορά του δικαστικού συστήματος, την κοινωνική αδικία και τις ταξικές ανισότητες. Η παράλληλη διαδρομή τους γίνεται μια πορεία αντίστασης απέναντι στους θεσμούς που συνθλίβουν τους αδύναμους. Οι δύο ήρωες αναζητούν μια νέα αρχή.
Σημείωμα Σκηνοθέτη
Η Ανάσταση είναι μια τομή πάνω στο σώμα της κοινωνίας. Ο Τολστόι απογυμνώνει ένα σύστημα που λειτουργεί υπέρ των λίγων και εις βάρος των πολλών, κι αυτό είναι το βασικό σημείο από το οποίο ξεκινά η παράστασή μας. Ο Νέχλιουντοφ και η Κατιούσα δεν είναι μόνο δύο άνθρωποι με κοινό παρελθόν· είναι δύο διαφορετικές θέσεις μέσα σε μια κοινωνική μηχανή που μοιράζει τη μοίρα των ανθρώπων ταξικά, ασύμμετρα, άδικα.
Ο Νέχλιουντοφ κουβαλά πάνω του την αόρατη ασπίδα της τάξης του, η οποία του επέτρεψε να προχωρήσει χωρίς συνέπειες. Η συνειδητοποίησή του δεν αφορά μόνο την ατομική ευθύνη, αλλά την ανακάλυψη ενός συστήματος που παράγει ενοχές για τους από κάτω και ατιμωρησία για τους από πάνω. Από την άλλη η πορεία της Κατιούσας μέσα από την αδικία είναι η πιο καθαρή καταγραφή της ταξικής βίας του έργου.
Το ενδιαφέρον μου στρέφεται στο ότι ένας ολόκληρος κόσμος χτίζεται πάνω σε θεσμούς που υποτίθεται πως απονέμουν δικαιοσύνη, αλλά στην πραγματικότητα συντηρούν την ανισότητα. Πόσο μάλλον όταν ένα σύστημα μπορεί να είναι απολύτως νόμιμο και ταυτόχρονα βαθιά άδικο.
Η «ανάσταση» εδώ δεν είναι θρησκευτική ούτε ατομικιστική. Είναι η ανάγκη να σπάσει ο φαύλος κύκλος της κοινωνικής παραίτησης. . Είναι το αίτημα για έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος δεν θα ορίζεται από τη θέση του στην πυραμίδα, αλλά από την αξία του.
Και σε αυτό το αίτημα, το έργο μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ — γιατί η αδικία μπορεί να είναι άχρονη, αλλά η αντίσταση σε αυτήν είναι πάντα παρούσα.
Συντελεστές
Συγγραφέας: Λέον Τολστόι
Διασκευή: Δάφνη Λιανάκη
Σκηνοθεσία: Βασίλης Τριανταφύλλου
Β. Σκηνοθέτη: Δάφνη Λιανάκη
Κινησιολογία: Φαίδρα Σούτου
Σκηνικά: Κωνσταντίνος Παυλίδης
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Βοηθός ενδυματολόγου: Άννα Καλαθιανάκη
Μουσική: Τάσος Σωτηράκης
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Οργάνωση Παραγωγής: Νίκος Τριανταφύλλου
Βοηθός οργάνωσης παραγωγής: Νικολέτα Παπαδοπούλου
Επικοινωνία: Κατερίνα Γρυλλάκη
Φωτογραφίες/trailer: Κωνσταντίνος Παυλίδης
Παίζουν αλφαβητικά:
Γκαγκάνης Αργύρης, Δαβιλάς Αλέξανδρος, Ζουρελίδου Ελένη, Ηλιόπουλος Θοδωρής, Κουτουλάκη Ματουάλι, Μπάδρας Λυκούργος, Μηλιαράκη Ασπασία
Πληροφορίες Παράστασης
Πρεμιέρα Σάββατο 14 Φεβρουαρίου στις 21:00 κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00
Τιμές εισιτηρίων
https://www.ticketservices.gr/event/theatro-nous-i-anastasi/?lang=el
Early bird: 10€
Γενική είσοδος: 17€
Μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ): 12€
Ατέλεια: 8€
Ομαδικό άνω των 12 ατόμων: 10€
