Με βαθιά αγάπη για το θέατρο και αληθινό σεβασμό σε όσους το δημιουργούν , θα ήθελα να προλογίσω τις σκέψεις στα άρθρα που θα ακολουθούν. Το να καταφέρνει κανείς να ανεβάσει μια παράσταση, να καταθέσει μια πρόταση πάνω σε ένα έργο, να εκτεθεί δημιουργικά μπροστά σε ένα κοινό, είναι από μόνο του μια πράξη αξιέπαινη. Κάθε θεατρική δουλειά κρύβει κόπο, πίστη, αγωνία και ψυχή.
Οι εντυπώσεις που καταγράφονται εδώ αποτελούν προσωπικές σκέψεις∙ αντανακλούν τη δική μου οπτική, τη δική μου ψυχοσύνθεση και τη στιγμή κατά την οποία συναντήθηκα με την εκάστοτε παράσταση. Η/ο κριτικός, άλλωστε, δεν κατέχει κάποια απόλυτη αλήθεια· καταθέτει ουσιαστικά τη δική της/του αισθητική, με αφορμή το έργο που παρακολουθεί.
Γράφω για τη συμμετοχή στον εποικοδομητικό διάλογο που η ίδια η τέχνη γεννά. Γιατί αγαπώ το θέατρο και το προσεγγίζω τόσο σαν θεατής όσο και σαν δημιουργός με ειλικρίνεια, ευγένεια και φροντίδα. Και αν ίσως κάποια θεατρική παράσταση δεν καταφέρει να με αγγίξει προσωπικά, αυτό δεν μειώνει σε καμία περίπτωση την αξία του έργου. Κάθε δημιουργία απευθύνεται στο δικό της κοινό, και πάντοτε υπάρχει ένα κοινό που θα συνδεθεί ουσιαστικά μαζί της.
