Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού
- Συγγραφέας: Μαρκ Μέντοφ
- Σκηνοθεσία: Δημοσθένης Παπαδόπουλος
- Θέατρο Άλφα – Ληναίος Φωτίου
Μια παράσταση που κουβαλά ήδη πάνω της μεγάλη ιστορία, όχι μόνο θεατρική, αλλά και κινηματογραφική. Επέλεξα συνειδητά να πάω χωρίς να τη δω ξανά, θέλοντας να προστατεύσω τη δική μου, καθαρή εμπειρία· να μην επηρεαστώ, να συναντήσω το έργο από την αρχή, σχεδόν αθώα.
Βγαίνοντας από την παράσταση, ένιωσα την ανάγκη να πω αμέσως στα social media μου “να πάτε να το δείτε”. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Ίσως γιατί αυτό που είδα είχε γερά θεμέλια, μια δυνατή, ουσιαστική ιστορία, αλλά κυρίως είχε ψυχή. Και αυτό μου είχε λείψει. Εκείνη η αίσθηση ότι για λίγο κάτι σε άγγιξε πραγματικά.
Γιατί, κάπου μέσα σε αυτό που αποκαλούμε σύγχρονο θέατρο, μοιάζει σαν να έχει σχεδόν δαιμονοποιηθεί κάτι πολύ βασικό: το να γεννάς συναίσθημα, να συγκινείς τον θεατή. Σε αυτήν την παράσταση αυτό όχι μόνο υπάρχει, αλλά συμβαίνει αβίαστα, ειλικρινά, χωρίς επιτήδευση.
Θέλω να καταγράψω όλη την εμπειρία, γιατί σε ένα θεατρικό γεγονός μετράει όλη η ομάδα. Ξεκινώ από κάτι απλό αλλά σημαντικό: την ευγένεια της κοπέλας με την οποία μιλήσαμε για να κρατήσουμε τις θέσεις μας. Kαθόλου αυτονόητο…
Συνεχίζω με τη φωνή στην έναρξη της παράστασης, που μας ενημέρωνε για τα κινητά. Ίσως η πιο αισθαντική αντρική φωνή που έχω ακούσει σε κάτι αντίστοιχο στο θέατρο. Ευτυχώς, ως θεατές, είχαμε τον χρόνο να βρούμε τη θέση μας, να τακτοποιηθούμε, να αφήσουμε τα παλτό μας , χωρίς την πίεση κάποιου ηθοποιού ήδη πάνω στη σκηνή χωρίς λόγο. Άλλη μια τάση του σύγχρονου θεάτρου…
Σκοτάδι. Ξεκινά η παράσταση.
Η γραμμή της υποκριτικής φαίνεται από την αρχή. Οι ηθοποιοί, όλοι και όλες εξαιρετικοί, κινούνται με συνέπεια σε έναν καθαρά ρεαλιστικό τρόπο ερμηνείας. Επιτέλους!
Κάπως έτσι δημιουργείται αυτή η απολαυστική ψευδαίσθηση: ενώ ξέρεις ότι όλα είναι ψέμα, μπαίνεις μέσα στην ιστορία και αρχίζεις να πιστεύεις πως αυτοί οι ήρωες είναι αληθινοί. Το παράδοξο του θεάτρου!
Ανυπομονείς να δεις πώς θα ξεδιπλωθεί η ιστορία, τι θα γίνει παρακάτω, αν τελικά θα τα καταφέρουν. Και αυτό το τόσο όμορφο κείμενο σε μεταφέρει σε έναν τελείως διαφορετικό κόσμο· σε κάνει να αναρωτιέσαι, να σκέφτεσαι, να συγκινείσαι, να ταρακουνιέσαι. Είναι πραγματικά μαγικό όταν μια ιστορία, χωρίς ίχνος διδακτισμού, σε φέρνει αντιμέτωπο με τόσο καίρια κοινωνικά ζητήματα.
Ωραίος ρυθμός, δυνατές ερμηνείες από όλους, χαρακτήρες αληθινοί, κανείς δεν είναι άγιος και κανείς δεν είναι απλώς «ο κακός».
Σκηνοθεσία συνεπής σε όλα τα επίπεδα που βασίζεται στη δύναμη των ερμηνευτών. Η λιτότητα στα σκηνικά και τα κοστούμια ίσως αρχικά σε ξενίσει. Όμως όσο προχωρά η παράσταση, συνειδητοποιείς ότι δεν χρειάζεται τίποτα φλύαρο και η επιλογή είναι ακριβής.
Δεν θα γράψω εδώ για την υπόθεση, μπορεί κανείς πολύ εύκολα να τη βρει. Θέλω να σταθώ σε εκείνα τα σημεία που ένιωσα την ανάγκη να καταγράψω στις σημειώσεις μου.
Καταρχάς, το γεγονός ότι σε όλη τη διάρκεια του έργου υπήρχε διαρκής μετάφραση στη νοηματική γλώσσα. Το κομμάτι αυτό αναλάμβαναν οι ίδιοι οι ηθοποιοί που εκείνη τη στιγμή δεν συμμετείχαν στη σκηνή. Και όταν οι σκηνές ήταν αμιγώς στη νοηματική υπήρχαν υπότιτλοι. Να λοιπόν τι σημαίνει πραγματικά συμπερίληψη. Εξαιρετικό!
Η ποίηση του φωτός. Δειγματοληπτικά θα αναφέρω τα σημεία με τον κόντρα φωτισμό, όπου βλέπαμε μόνο τις σιλουέτες και το ζεστό, γλυκό φωτισμό όταν το ζευγάρι ήταν μαζί.
Η προβολή της θάλασσας, που σε ταξίδευε και σε έκανε να νιώθεις σαν να βρίσκεσαι κι εσύ εκεί, στην παραλία, μαζί τους.
Η ερωτική σκηνή ήταν από τις καλύτερες που έχω βιώσει. Με τον απαραίτητο ρυθμό, την ουσιαστική απλότητα, την αλήθεια. Δεν θέλω να πω περισσότερα για να μη χαλάσω τη στιγμή στους επόμενους θεατές καθώς ευελπιστώ η παράσταση να συνεχίσει την πορεία της. Ήταν όμως αναπάντεχη, τρυφερή και βαθιά ερωτική.
Η μουσική σε κρατά διαρκώς σε μια αμφιβολία: πρέπει ή όχι να υπάρχει εκεί; Διότι οι βασικοί ήρωες δεν μπορούν να την ακούσουν και προσπαθούν να την περιγράψουν. Αυτή η αντίθεση ανοίγει έναν ολόκληρο νέο τρόπο να βλέπεις τα πράγματα. Πώς είναι ένας κόσμος χωρίς ήχους; Είναι ήρεμος ή άδειος; Και τελικά, ποιος ορίζει τι είναι «κανονικό»; Το ότι κάτι είναι πιο σύνηθες το κάνει αυτόματα και σωστό;
Και μέσα σε όλα τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα….
Ο ανυπέρβλητος…
Ο ανίκητος…
Ο έρωτας…
Σε κάθε μεγάλο έρωτα εν γένει, δύο ετερόκλιτοι κόσμοι έρχονται σε επαφή. Δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες που παλεύουν να συνυπάρξουν. Στην περίπτωση της παράστασης αυτής, όταν οι διαφορές είναι τόσο μεγάλες, πόση αγάπη χρειάζεται για να τα καταφέρουν; Και πέρα από τις πρακτικές δυσκολίες, τι είναι τελικά αυτό που κρατά δύο ανθρώπους ενωμένους, ώστε να ξεπερνούν τα εμπόδια;
Η παράσταση τελείωσε και μείναμε να περιμένουμε για να πούμε συγχαρητήρια. Ήμασταν σίγουροι ότι οι νέοι ηθοποιοί, όπως και η πρωταγωνίστρια, ήταν όντως κωφάλαλοι. Και βγαίνουν… και μας μιλούν κανονικά! Εκεί συνειδητοποιείς πόσο όμορφη και πόσο απαιτητική είναι η τέχνη της υποκριτικής.
Συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα.
Βγαίνοντας, κοίταξα ξανά την αφίσα. Το ζευγάρι μέσα στο νερό, γυμνοί.
Πόσο σωστή και καλαίσθητη εικόνα για τη συγκεκριμένη παράσταση.
Γιατί το νερό είναι βασικό της στοιχείο…
και μέσα στο νερό δεν ακούς…
απλά…νιώθεις.
Δελτίο τύπου
«Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού» του Μαρκ Μέντοφ σε σκηνοθεσία του Δημοσθένη Παπαδόπουλου στο Θέατρο Άλφα Ληναίος Φωτίου
Γιατί τα όμορφα πράγματα γεννιούνται στη σιωπή.
Το πολυβραβευμένο θεατρικό έργο του Μαρκ Μέντοφ «Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού» που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην ιστορία του θεάτρου και του κινηματογράφου ανεβαίνει το φθινόπωρο στην Ελλάδα στο θέατρο Άλφα Ληναίος Φωτίου.
Η σκηνική διασκευή και σκηνοθεσία του έργου ανήκει στον Δημοσθένη Παπαδόπουλο, ο οποίος προσεγγίζει με ιδιαίτερη ευαισθησία το έργο αυτό που θίγει την έννοια της διαφορετικότητας, της επικοινωνίας και της ανθρώπινης ανάγκης για σύνδεση.
Στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους θα δούμε την Ευσταθία Τσαπαρέλη και τον Πάρη Θωμόπουλο. Εκπροσωπούν δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους που αγωνίζονται να γεφυρώσουν τις κοινωνικές και προσωπικές τους αντιφάσεις. Η παραγωγή είναι του Τάσου Ιορδανίδη.
ΤΟ ΕΡΓΟ
«Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού» θεωρήθηκε σαν έργο “επαναστατικό”, καθώς ανέτρεψε τα ταμπού και τις προκαταλήψεις γύρω από τα άτομα με κώφωση φέρνοντας στην επιφάνεια τη δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων, ανεξαρτήτως των περιορισμών που μπορεί να επιβάλλει η κοινωνία.
Η υπόθεση του έργου ακολουθεί τη σχέση ενός δασκάλου που αναλαμβάνει να διδάξει σε ένα σχολείο κωφών, και μιας πρώην μαθήτριας του σχολείου, η οποία τώρα εργάζεται ως καθαρίστρια. Εκείνη έχει συνειδητά επιλέξει να μην διαβάζει τα χείλη και να ζει απομονωμένη, αποφεύγοντας κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Εκείνος, βλέποντας την περίπτωσή της ως «επαγγελματική πρόκληση», προσπαθεί να τη βοηθήσει να ξεπεράσει τα τραύματα του παρελθόντος της. Μέσα από τις διαφορές τους, αναπτύσσεται μία ιστορία αγάπης, γεμάτη ένταση και συναισθηματικές συγκρούσεις.
Το «Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού» είναι μια αφήγηση γεμάτη συναισθηματική ένταση, που φέρνει στην επιφάνεια τις αλήθειες των ανθρώπινων σχέσεων. Μέσα από αυτή την τρυφερή αλλά και σκληρή ιστορία, το έργο μας καλεί να επανεκτιμήσουμε την έννοια της αγάπης, της επικοινωνίας και της αληθινής σύνδεσης, υπερβαίνοντας τις προκαταλήψεις και τα κοινωνικά στερεότυπα.
Τα ανεβάσματα του έργου:
Αμέσως μετά την πρεμιέρα του στο Μπρόντγουεϊ το 1979, το έργο γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Το 1980, η παραγωγή του έργου απέσπασε το βραβείο Tony για το Καλύτερο Θεατρικό Έργο, καθώς και πολλά άλλα βραβεία, και γίνεται αμέσως σημείο αναφοράς για την παρουσίαση των κωφών ατόμων στο θέατρο και την αποδόμηση των κοινωνικών στερεοτύπων γύρω από αυτούς.
Η παράσταση ανέβηκε σε πολλά θέατρα παγκοσμίως, με την κάθε εκδοχή να φέρνει τη δική της διάσταση στην ιστορία, επισημαίνοντας τις πολιτισμικές και κοινωνικές διαφορές ανάλογα με τον τόπο. Στην Ελλάδα έχει γράψει ιστορία η παράσταση του 1981 με την Έλλη Λαμπέτη και τον Λευτέρη Βογιατζή σε σκηνοθεσία του Παντελή Βούλγαρη. Το 2015 ανέβηκε στο θέατρο Βεάκη από τον Γιάννη Βούρο με συμπρωταγωνίστρια την Πέγκυ Τρικαλιώτη. Ήταν η χρονιά που το έργο έγινε ευρύτερα γνωστό στο αθηναϊκό κοινό και γρήγορα έγινε επιτυχία.
Το έργο «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού» μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1986 σε σκηνοθεσία της Ράντα Χέινς, με την Μάρλι Μάτλιν και τον Ουίλιαμ Χαρτ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Πέρα από το γεγονός ότι θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα love story, χάρισε στην Μάρλι Μάτλιν στα 21 της χρόνια το Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου και έτσι έγινε η πρώτη κωφή ηθοποιός, η οποία τιμήθηκε με τη συγκεκριμένη διάκριση.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία – απόδοση κειμένου: Δημοσθένης Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Φωτογραφίες: Χάρης Γερμανίδης
Εκμάθηση Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας: Αρτεμησία Παντελάκη, σε συνεργασία με την Άννα Λιάκου (Διερμηνέας ΕΝΓ)
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Παραγωγή: Τάσος Ιορδανίδης
Παίζουν: Ευσταθία Τσαπαρέλη, Πάρης Θωμόπουλος, Άντρια Ράπτη, Μιχάλης Γεωργακόπουλος, Δημήτρης Δεληγιάννης, Σοφία Σίμου
INFO
Θέατρο Άλφα Ληναίος Φωτίου
28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) 37 & Στουρνάρα 51 Αθήνα | Τηλ.: 210 520 18 28
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη, στις 21:00
Από 18 Απριλίου κάθε Σάββατο, στις 21:00 & κάθε Κυριακή, στις 19:30
Διάρκεια: 90 λεπτά
Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=rUENqBlphrg
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Στο ταμείο του θέατρου
Online προπώληση: «Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού» | More.com
Τιμές εισιτηρίων: €20.00 κανονικό | €15.00 φοιτητικό, άνω των 65, εκπαιδευτικοί | €10.00 άνεργοι, ΑμεΑ, παιδιά
