Η πλειοψηφία των ανθρώπων που έχω ρωτήσει και έχουν υπάρξει θύματα μιας καθ’ όλα φιλικής φάρσας, ναι μεν πάντα την περιγράφουν και τη διηγούνται για να γελάσει εκ νέου το κοινό αλλά όταν τους ρωτάς εκείνη τη στιγμή πώς ένιωσαν πραγματικά η απάντηση ποτέ δεν είναι : ένιωσα πολύ χαρούμενος/η…
Ένιωσαν γελοίοι/ες , ντράπηκαν, ένιωσαν εκτεθειμένοι, έκλαψαν, τρόμαξαν…
Tραυματίστηκαν λίγο ή πολύ, αγχώθηκαν, θύμωσαν…
Και ρωτώ…γιατί συνεχίζουμε να κάνουμε πλάκες;
Δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι να γελάσουμε;
Πρέπει να γελάσουμε εις βάρος κάποιου ανυποψίαστου;
Κυκλοφορούν άπειρα βιντεάκια και οφείλω να ομολογήσω ότι κάποια είναι επιεικώς απαράδεκτα, τραγικά , άκρως επικίνδυνα.
Επίσης να αναφέρω ότι κατά τη γνώμη μου όταν γίνονται πλάκες κατά συρροή σε συγκεκριμένα άτομα αυτό είναι χείριστης μορφής bulling.
Ίσως θα ήταν καλό να αναθεωρήσουμε την έννοια της πλάκας.
Πάντα είναι σε βάρος κάπου που έστω για λίγες στιγμές πραγματικά δεν περνάει καλά και του το έχουμε προκαλέσει εμείς σκόπιμα για να γελάσουμε.
