Με βαθιά αγάπη για το θέατρο και αληθινό σεβασμό σε όσους το δημιουργούν , θα ήθελα να προλογίσω τις σκέψεις για το άρθρο που θα ακολουθήσει. Το να καταφέρει κανείς να ανεβάσει μια παράσταση, να καταθέσει μια πρόταση πάνω σε ένα έργο και να εκτεθεί δημιουργικά μπροστά σε ένα κοινό, είναι από μόνο του μια πράξη αξιέπαινη. Κάθε θεατρική δουλειά κρύβει κόπο, πίστη, αγωνία και ψυχή.
Οι εντυπώσεις που καταγράφονται εδώ αποτελούν προσωπικές σκέψεις∙ αντανακλούν τη δική μου οπτική, τη δική μου ψυχοσύνθεση και τη στιγμή κατά την οποία συναντήθηκα με την εκάστοτε παράσταση.
Γράφω για τη συμμετοχή στον εποικοδομητικό διάλογο που η ίδια η τέχνη γεννά. Γιατί αγαπώ το θέατρο και το προσεγγίζω τόσο σαν θεατής όσο και σαν δημιουργός με ειλικρίνεια, ευγένεια και φροντίδα. Και αν ίσως κάποια θεατρική παράσταση δεν καταφέρει να με αγγίξει προσωπικά, αυτό δεν μειώνει σε καμία περίπτωση την αξία του έργου. Κάθε δημιουργία απευθύνεται στο δικό της κοινό, και πάντοτε υπάρχει ένα κοινό που θα συνδεθεί ουσιαστικά μαζί της.
Η παράσταση Αρμπάιτ είναι μια σπονδυλωτή παράσταση αποτελούμενη από 7 ιστορίες με θέμα την εργασία.
Η πρόσβαση στο θέατρο είναι ιδιαίτερα εύκολη, καθώς βρίσκεται πολύ κοντά σε στάση μετρό. Ο χώρος υποδοχής είναι προσεγμένος, με ευχάριστο φουαγιέ, καθαρές εγκαταστάσεις και ευγενικό προσωπικό. Η αίθουσα του θεάτρου είναι άνετη, με ευρύχωρα καθίσματα, προσφέροντας συνολικά μια ευχάριστη εμπειρία για τον θεατή.
Με την είσοδο του κοινού στην αίθουσα, η ηθοποιός βρίσκεται ήδη πάνω στη σκηνή, μια σκηνοθετική επιλογή που συναντάται πλέον αρκετά συχνά στο σύγχρονο θέατρο. Ωστόσο, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα για τη λειτουργία της όταν δεν συνοδεύεται από κάποια ουσιαστική αλληλεπίδραση με το κοινό. Η παρουσία των ηθοποιών σε αυτή τη μεταβατική στιγμή, ενώ οι θεατές ακόμη αναζητούν τις θέσεις τους, τακτοποιούν τα πράγματά τους και ανταλλάσσουν τις τελευταίες κουβέντες πριν αρχίσει η παράσταση, δημιουργεί μια ιδιότυπη «γκρίζα ζώνη» μέσα στην οποία ενίοτε ο ηθοποιός βρίσκεται μετέωρος.
Τα ονόματα του Γιώργου Παλούμπη και Αντώνη Τσιοτσιόπουλο είναι ο βασικός λόγος που μας οδήγησαν στην παράσταση. Το έργο τους έχει συνδεθεί με μια ρεαλιστική θεατρική γραφή και χαρακτήρες που αντλούν την αλήθεια τους από την καθημερινή εμπειρία. Είναι λοιπόν φυσικό να φτάνουμε στην αίθουσα με αυξημένες προσδοκίες, περιμένοντας μια παράσταση που θα αποτυπώσει με δύναμη και αμεσότητα αυτόν τον κόσμο.
Με την έναρξη της παράστασης, γίνεται σαφές ότι το έργο στηρίζεται σε μια ενδιαφέρουσα δραματουργική ιδέα: την παράθεση διαφορετικών οπτικών μέσα από επιμέρους ιστορίες που φωτίζουν το θέμα από ποικίλες πλευρές. Η υποκριτική γραμμή κινείται σε ρεαλιστικούς τόνους και παραμένει συνεπής σε όλη τη διάρκεια. Οι ερμηνεύτριες δείχνουν αφοσίωση σε αυτό που κάνουν, προσεγγίζοντας το υλικό με ενέργεια και εμφανή διάθεση να υπηρετήσουν τον κόσμο του έργου.
Ωστόσο, οι υψηλές προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί δεν επιβεβαιώθηκαν στον βαθμό που θα περίμενε κανείς. Το κείμενο κινείται μεν σε ρεαλιστική κατεύθυνση, όμως συχνά παραμένει σε μια μάλλον επιφανειακή καταγραφή των καταστάσεων, με στιγμές προβλέψιμης εξέλιξης και ορισμένες νότες διδακτισμού. Η πρόθεση να συμπεριληφθούν πολλές πτυχές και θεματικές είναι εμφανής, όμως η συσσώρευση αυτή δεν αφήνει πάντα τον απαραίτητο χώρο για βαθύτερη επεξεργασία. Παραμένει έτσι ασαφές αν το τελικό δραματουργικό υλικό προέκυψε αποκλειστικά από τη γραφή των συγγραφέων ή αν διαμορφώθηκε σε σημαντικό βαθμό μέσα από διαδικασίες αυτοσχεδιασμού κατά τη διάρκεια προβών.
Η υποκριτική των ερμηνευτριών δεν κατάφερε δυστυχώς να φτάσει σε μεγαλύτερο βάθος. Η πρόθεση ήταν εμφανής, όμως συχνά η ερμηνεία έμενε σε μια πιο εξωτερική αποτύπωση των καταστάσεων: στιγμές θυμού, λύπης ή απόγνωσης υποδηλώνονταν, χωρίς πάντα να προκύπτουν οργανικά μέσα από τη δράση. Ο ρεαλισμός στο θέατρο αποτελεί, άλλωστε, ένα από τα πιο απαιτητικά πεδία για έναν ηθοποιό· προϋποθέτει την ικανότητα να επανασυνδέεται κανείς κάθε φορά με το συναίσθημα, να αντιδρά σαν να ακούει κάτι για πρώτη φορά ενώ το έχει επαναλάβει αμέτρητες, και να μεταφέρει αυτή την αλήθεια μέχρι και τον τελευταίο θεατή. Πρόκειται για ένα δύσκολο εγχείρημα, και οι νεαρές ηθοποιοί, παρότι φαίνεται να κινούνται προς μια σωστή κατεύθυνση, έχουν ακόμη αρκετό δρόμο μπροστά τους.
Εξαίρεση αποτέλεσε η ηθοποιός Βίκυ Εδιάρογλου, η οποία παρουσίασε μια πιο μεστή και συνειδητή σκηνική προσέγγιση. Η ερμηνεία της ήταν αισθητά πιο οργανική και, ιδιαίτερα στον μονόλογο της σερβιτόρας, κατάφερε να αποδώσει τον ρόλο με καθαρότητα και αληθινή ένταση.
Το σκηνικό, παρότι λιτό, αποδείχθηκε λειτουργικό και ικανό να υπηρετήσει τις διαφορετικές ιστορίες της παράστασης, διατηρώντας παράλληλα μια διακριτική αισθητική. Τα μεγάλα τραπέζια, που μετακινούνταν και αναδιατάσσονταν ανάλογα με τη σκηνή, εξυπηρετούσαν ευέλικτα τις ανάγκες κάθε επιμέρους ιστορίας. Στο βάθος τα ερμάρια και οι μεταλλικές ντουλάπες δημιουργούσαν ένα σταθερό σκηνικό περιβάλλον που παρέπεμπε καθαρά σε έναν χώρο εργασίας, χωρίς να τον προσδιορίζει απόλυτα, μια επιλογή που ενίσχυε τη γενικότερη αίσθηση ενός απρόσωπου, καθημερινού εργασιακού τοπίου.
Τα κοστούμια λειτούργησαν με ακρίβεια ως προς τη σκιαγράφηση των χαρακτήρων, συμβάλλοντας στο να μεταφερθεί καθαρά στον θεατή η ταυτότητα και το κοινωνικό πλαίσιο των προσώπων κάθε ιστορίας.
Οι φωτισμοί ακολούθησαν διακριτικά τη δραματουργική ροή της παράστασης, χωρίς να επιχειρούν να επιβληθούν. Ιδιαίτερα στις μεταβάσεις ανάμεσα στις σκηνές, αξιοποιήθηκαν με ευαισθησία: το φως που ανέδειξε σε στιγμές την πέτρα του θεάτρου ή η τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια μετέτρεψαν τον ενδεχόμενο «νεκρό» χρόνο των αλλαγών σε μικρές, διακριτικές εικαστικές εικόνες φωτός
Η σκηνοθεσία κινήθηκε καθαρά σε μια ρεαλιστική γραμμή, αφήνοντας στους ηθοποιούς τον απαραίτητο χώρο να αλληλεπιδράσουν και να αναπτύξουν τις μεταξύ τους σχέσεις επί σκηνής. Ο ρυθμός της παράστασης διατηρήθηκε γρήγορος και ζωντανός, ενώ κίνηση και στιγμές ακινησίας, έδειχναν μελετημένες. Οι εναλλαγές ανάμεσα στις διαφορετικές ιστορίες πραγματοποιούνταν ομαλά, διατηρώντας τη ροή της αφήγησης.
Μετά το τέλος της παράστασης γεννήθηκε η απορία αν οι ερμηνεύτριες ήταν έμπειροι επαγγελματίες ηθοποιοί, γεγονός που με οδήγησε σε μια σύντομη διαδικτυακή αναζήτηση. Από όσα προκύπτουν, η παράσταση φαίνεται να έχει τις ρίζες της στην πτυχιακή παρουσίαση της δραματικής σχολής όπου διδάσκει ο Γιώργος Παλούμπης. Ίσως αυτή να ήταν μια πληροφορία που θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στο δελτίο τύπου. Υπό αυτό το πρίσμα, ορισμένες αδυναμίες θα εκλαμβάνονταν διαφορετικά, ως μέρος μιας πρώτης δημόσιας παρουσίασης νέων ηθοποιών που κάνουν τα πρώτα τους βήματα με θάρρος και διάθεση να συστηθούν στο κοινό.
Από την άλλη πλευρά, η επιλογή να μη δοθεί αυτή η διευκρίνιση έχει επίσης το δικό της ενδιαφέρον: οι δημιουργοί φαίνεται να επιλέγουν να σταθούν εξαρχής στον επαγγελματικό χώρο και να κριθούν με τους ίδιους όρους που ισχύουν για κάθε παράσταση.
Καλή αρχή, λοιπόν, σε όλες με την ευχή η συνέχεια της πορείας τους να τους δώσει τον χρόνο και την εμπειρία που χρειάζονται για να εξελίξουν ακόμη περισσότερο τη σκηνική τους παρουσία
