Για τον Γιάννη μας…
«Παιδιά δεν έχω καλά νέα…»
Όταν κάτι ξεκινά έτσι…
η καρδιά σου σφίγγεται…
Ομάδα viber του μεταπτυχιακού.
Ομάδα μοιράσματος, σχολίων…
Όποτε ανεβαίνει κάτι χαίρεσαι, είναι κάτι όμορφο, χρήσιμο…
Μια Δευτέρα όμως κάτι άλλαξε…
Ένα μήνυμα διαφορετικό από τα άλλα…
Και πώς να το πεις…
Πώς τα λέμε αυτά;;
Με ποιες λέξεις τα λέμε αυτά;
Πού είναι οι λέξεις…
Εκατομμύρια λέξεις και ούτε μια να είναι αρκετή…
Κατάλαβα καλά;
Μήπως δεν κατάλαβα καλά;
Κάτι δεν έχω καταλάβει καλά…
Γιατί δεν γίνεται…
Δεν είναι δυνατόν…
Τι όνειρο να είδε χθες αυτό το πανέμορφο πλάσμα;
Σπουδάζαμε μαζί στο μεταπτυχιακό τμήμα της Κρήτης.
Θεατρικών και κινηματογραφικών σπουδών.
Μοιραζόμασταν την αγάπη για την τέχνη…
Με είχε κεράσει ένα καφεδάκι στην πρώτη συνάντηση.
Υποσχέθηκα να ανταποδώσω…
Εγώ κρατάω τις υποσχέσεις μου…
Άργησα…
Ποιος είναι ο χρόνος ο σωστός;
Ψάχνω να βρω φωτογραφίες…
Πάντα κρατάω αρχείο…
Μικροευτυχίες το λέω…
Να κοιτάζω όμορφες στιγμές ξανά και να χαμογελώ…
Πώς ένα απλό βιντεάκι γίνεται ανεκτίμητο…
Υπάρχουν πολλές μορφές βίας…
Η αιφνίδια απώλεια ίσως είναι μια από αυτές…
Έτσι νιώθω τώρα…
Και αν νιώθω έτσι εγώ δε θέλω καν να διανοηθώ τι νιώθουν όσοι και όσες ήταν κοντά του…
Οι άνθρωποί του…
Θα πω σήμερα σ’αγαπώ στις αγάπες μου…
Σε όλα όσα θεωρώ δεδομένα…
Γιατί τίποτα δεν είναι…
Και Γιάννη μου μας το απέδειξες τόσο σκληρά…
Καλή αντάμωση…
Αυτό είναι σίγουρο για όλους…
Το πότε μας διαφεύγει…
Ας μην το ξεχνάμε…
Και ας το ξεχάσουμε μεμιάς για να συνεχίσουμε…
Θα κρατώ πάντα μέσα μου τη γλύκα σου.
Θα τα πούμε…
Θα το πιούμε το καφεδάκι μας σε άλλη διάσταση…
Στο ξαναυπόσχομαι…
