Κριτική του Κωνσταντίνου Πλατή στο theatromania.gr
6 Απριλίου, 2020
Κριτική του Νίκου Ελευθερίου στο kalitheasi.gr
6 Απριλίου, 2020
19/06/2018
Οι πιο παλιοί θα το έχετε ζήσει, οι νεότεροι θα το θυμάστε από τις παλιές ελληνικές ταινίες.
Εκείνες τις γραφικές, μικρές αλλά ζεστές και ανθρώπινες αυλές στις παλιές γειτονιές της Αθήνας με την μπουγάδα απλωμένη μπροστά από το κάθε σπίτι και τα νέα που μαθαίνονται από τη μία άκρη έως την άλλη σε δευτερόλεπτα!
Μια τέτοια παλιά γειτονιά αναβιώνει στην δροσερή και πανέμορφη αυλή του θεάτρου Χυτήριο, στην Ιερά οδό, η οποία φιλοξενεί την παράσταση του Παντελή Χορν, «Το Φιντανάκι».
Μια Αθηναϊκή αυλή την περίοδο του μεσοπολέμου. Οι οικονομικές δυσχέρειες δοκιμάζουν τις αξίες και την ηθική καθημερινών ανθρώπων και φέρνουν στην επιφάνεια τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής. Η Τούλα, το φιντανάκι, ερωτεύεται τον νεαρό Γιάγκο. Εκείνος όμως προδίδει τον έρωτά της για τα μάτια της όμορφης Εύας, μιας έμπειρης γυναίκας με γνωριμίες που εκείνος μπορεί να εκμεταλλευτεί. Όταν αποκαλύπτεται η εγκυμοσύνη της Τούλας, η κυρά- Κατίνα, μια γυναίκα «ελευθέρων ηθών» και ιδιοκτήτρια των σπιτιών της αυλής θα θελήσει να βοηθήσει το Φιντανάκι και την οικογένειά του, στοχεύοντας πάντα στο προσωπικό όφελος και οικονομικό κέρδος, φέροντας στην επιφάνεια ηθικά διλήμματα.
Κατά την διάρκεια της παράστασης νιώθεις ότι γίνεσαι ένα με τους ηθοποιούς. Ότι είσαι κι εσύ ένοικος σε ένα από τα σπίτια της αυλής και οι γείτονές σου αντιμετωπίζουν προβλήματα και δεν ξέρεις πώς να παρέμβεις να τους βοηθήσεις.
Τα συναισθήματα διαδέχονται το ένα το άλλο. Από τη συγκίνηση, στον θυμό, ύστερα στο γέλιο και ξανά από την αρχή.
Μια ιστορία που ενώ γνωρίζεις ότι αναφέρεται σε παλιές εποχές, βρίσκεις πολλά κοινά με το σήμερα και την κοινωνία που μοιάζει πιο διεφθαρμένη και «φτηνή».
Η σκηνοθεσία της Ευτυχίας Αργυροπούλου σε κάνει να ταυτιστείς με τους ήρωες, ενώ οι ηθοποιοί μοιάζουν να ζουν σε εκείνη την εποχή και να βιώνουν όσα εξελίσσονται μπροστά στα μάτια σου.
Πλοκή γρήγορη που δεν σε αφήνει να βαρεθείς ή να αναζητήσεις το διάλειμμα, ενώ στο τέλος σου μένει μια βαθιά νοσταλγία αλλά και δεύτερες σκέψεις για την εξέλιξη της κοινωνίας και τις ιστορίες των ανθρώπων που ουσιαστικά επαναλαμβάνονται όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Η παράσταση θα φιλοξενείται στο θέατρο Χυτήριο έως το τέλος Ιουλίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.
