Κριτική από Ηρακλή Λογοθέτη, Έντυπη Εφημερίδα Επένδυση.

23/01/2016

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ της μελλοντικής και ήδη υπάρχουσας εκβιαστικής πρακτικής των μεγάλων εταιρειών απέναντι στους υπαλλήλους τους αφηγείται ο Bartlett μέσα από τη σχέση προισταμένης και υφισταμένης. Η πρώτη, πλήρως ενσωματωμένη στην τρέχουσα εταιρική κουλτούρα της δεσποτικής εποπτείας πάνω στη ζωή των υπαλλήλων, αναλαμβάνει να ντρεσάρει τη δεύτερη. Με όπλο τη βίβλο των νομικών υποχρεώσεων που υπογράφουν οι εργαζόμενοι, διακανονίζει την ερωτική, σεξουαλική και οικογενειακή ζωή της υφισταμένης της, εξουδετερώνει σταδιακά τις αδέξιες αντιστάσεις της και την εξουθενώνει ολοκληρωτικά για να την παραδώσει υποταγμένη στον πιο ανηλεή διαχειριστικό έλεγχο.

ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΙΚΟ τέμπο του συγγραφέα είναι στακάτο με υπόγειο και φλεγματικό χιούμορ, αλλά είναι προφανές ότι πολλές φορές κατά την εξέλιξη της δράσης ενδίδει σε απλοϊκότητες και υπερβολές που υπονομεύουν τις αγαθές ιδεολογικές του προθέσεις. Δυστυχώς στις μεγάλες ανώνυμες επιχειρήσεις η χειραγώγηση ασκείται με πολυποίκιλα και διακριτικότερα εργαλεία, οπότε συμβαίνουν πολύ χειρότερα πράγματα απ΄όσα περιγράφει ο Bartlett και με πολύ καλύτερο, ανατριχιαστικά επιδέξιο τρόπο. Η εκλογικευμένη βία αποδίδει περισσότερο όταν προσφέρεται ως ευεργεσία και ο συνδυασμός πειθούς και ανάγκης, η περιβόητη αρχαία ελληνική πειθανάγκη, είναι κατά πολύ αποτελεσματικότερος από την ωμή επιβολή- πράγμα που διαφεύγει από τον συγγραφέα. Ένα μέτριο έργο εντούτοις γίνεται καμιά φορά αφορμή για μια καλή παράσταση.

Η ΗΘΟΠΟΙΟΣ Πέμη Ζούνη, η οποία ανέλαβε να σκηνοθετήσει την παράσταση, έμεινε υπερβολικά πιστή στο πρωτότυπο κείμενο ακολουθώντας και τις αδυναμίες του. Κατόρθωσε παρά ταύτα να οργανώσει σε ενιαίο ρυθμολογικό κώδικα τα στερεότυπα μοτίβα του, αξιοποιώντας παράλληλα τον μεθοδικά ουδέτερο τόνο της μετάφρασης του Χρήστου Νικολόπουλου. Με το ίδιο πνεύμα ανέπτυξε τη διαδοχή των εντάσεων και των υφέσεων της πλοκής κινώντας τις πρωταγωνίστριες στο αυστηρά γεωμετρημένο πλαίσιο που επέβαλλαν ήδη τα ψυχρά σκηνικά και τα ανάλογης βλοσυρότητας κοστούμια της Ιωάννας Τιμοθεάδου, καθώς και οι μελετημένα επαναληπτικές μουσικές φράσεις του Κωνσταντίνου Παγιάτη.

ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ χαρτιά αποδείχτηκαν στα χέρια της σκηνοθέτιδος και οι φιγούρες των πρωταγωνιστριών της που συνέθεσαν ένα δίδυμο υποκριτικών αξιώσεων με υποδειγματική συμμετρία στους αντιθετικούς τους χαρακτήρες. Η Αναστασία Χαριτίδου υποδύθηκε την εκμηχανισμένη προισταμένη με στυγερό ήθος, ακύμαντη αυτοπεποίθηση και σχεδόν αδιόρατες ρωγμές στο γύψινο προσωπείο της. Η Αγγελική Παρδαλίδου ενσάρκωσε την κυμαινόμενων αντιδράσεων ηρωίδα της με εσωτερικό πείσμα έντεχνα αποδομημένο από ασταθείς αισθηματικές άμυνες. Το σημαντικότερο , όμως, είναι ότι και οι δυο μαζί αρτίωσαν πειστικά τη διπλή όψη ενός επερχόμενου εφιάλτη.