Κριτική από τη θεατρολόγο Μαρία Μαρή, Theatromania.
4 Απριλίου, 2020
Κριτική από Μανώλη Βαμβούνη.
4 Απριλίου, 2020
21/12/2015
Όσοι λατρέψατε τη «Μέθοδο Γκρόχολμ», αυτό το έργο θα σας ταρακουνήσει, σε όσους δεν άρεσε η Μέθοδος, ας δούνε το «Contractions».
Πάει πολλά βήματα πιο πέρα.
Το έργο:
Στo «Η Μέθοδος Γκρόχολμ» γύρω από ένα τραπέζι βρίσκονταν οι τελευταίοι τέσσερις υποψήφιοι, για τη θέση του γενικού διευθυντή. Κάποιος, όμως, από αυτούς δεν ήταν υποψήφιος…
Στο «Contractions» δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιον που υποδύεται ότι είναι κάποιος άλλος. Οι σχέσεις και τα πρόσωπα είναι καθορισμένα: Σε μια πολυεθνική εταιρεία, κάπου στο Λονδίνο, στο, όχι και τόσο μακρινό μέλλον, μία μάνατζερ καλεί στο γραφείο της την υφιστάμενή της, μια νέα, φέρελπι υπάλληλο. Εκεί της υπενθυμίζει ότι το προσωπικό είναι υποχρεωμένο -από το συμβόλαιο- να αναφέρει στους προϊστάμενούς του κάθε σχέση που συνάπτει -ερωτική ή σεξουαλική- με συναδέλφους μέσα στην εταιρεία.
Μέσα από τις συζητήσεις-αναφορές στην μάνατζερ, βλέπουμε την πρωταγωνίστρια της ιστορίας να περνά με τον συνάδελφό της από όλες τις φάσεις μιας σχέσης, ένα φιλικό δείπνο, ένα πρώτο ραντεβού, σχέση και ούτω καθεξής. Τρίτο, απών πρόσωπο, είναι ο άντρας περί ου ο λόγος. Κι αυτός, παράλληλα, είναι υποχρεωμένος να ενημερώνει την μάνατζέρ τους. Κι έτσι ακούμε και την δικιά του εκδοχή, που συχνά διαφέρει από αυτή της Έμμας…
Η ελευθερία της επιλογής και η ιδιωτική τους ζωή ελέγχονται σχεδόν απόλυτα. Τα προβλήματα, όμως, θα αρχίσουν όταν η διεύθυνση αποφασίσει ότι δεν θέλει αυτά τα δύο άτομα να συνεχίσουν να είναι μαζί και τότε έρωτας μετατρέπεται σε εφιάλτη.
Ένας έργο που ξεκινάει κωμικά, για να καταλήξει να δίνει μια γροθιά στο στομάχι του θεατή. Ένα «1984» για την εξέλιξη των πολυεθνικών εταιρειών.
Η παράσταση:
Το κείμενο «Contractions» το είχε δώσει η Πέμη Ζούνη στη σχολή, στη μαθήτριά της, Αγγελική Παρδαλίδου για να το διαβάσει. Έκτοτε, η Παρδαλίδου είχε συνέχεια στο μυαλό της ότι θέλει να το ανεβάσει και φέτος το κατάφερε. Με δικιά της παραγωγή (!) και πεντάμηνες (!) πρόβες, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Π.Ζούνη, η Αγγελική Παρδαλίδου με την παλιά της συμφοιτήτρια Αναστασία Χαριτίδου, κατάφεραν να μας δώσουν μια εξαιρετική παράσταση.
Η Αν. Χαριτίδου, ως μάνατζερ, κυνική και ψυχρή, λειτουργεί πότε σαν υπολογιστής, πότε ελίσσεται για να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η Αγγελική Παρδαλίδου, ως Έμμα, πιο συναισθηματική και εύθραυστη, ξέρει την αξία της στην εταιρεία κι ότι δεν θέλουν να την χάσουν, ξέρει, όμως, κι ότι αν την απολύσουν δεν θα ξαναβρεί ποτέ δουλειά. Ο ρόλος για την νεαρή ηθοποιό (που ωστόσο ήταν υποψήφια για βραβείο, το 2013, για την ερμηνεία της στο “Shopping&Fucking) δύσκολος και με τεράστιες διακυμάνσεις. Από την αρχική, σχετική, αφέλεια, περνάει στην γνώση, την επίθεση, την ειρωνεία και τέλος στο δράμα. Καταρρέει και ορθοποδεί σε κάθε συνάντηση της με την μάνατζερ.
Το όνομα της μάνατζερ δεν το μαθαίνουμε ποτέ (έτσι και αλλιώς, απ΄ ότι φαίνεται, πρόκειται για ένα μηχάνημα με σάρκα, αλλά χωρίς συναισθήματα), ούτε, όμως, και τί δουλειά κάνει η συγκεκριμένη υπάλληλος της πολυεθνικής. Όλα εκτυλίσσονται γύρω από το τραπέζι του γραφείου της μάνατζερ, όλα στο όνομα του χρήματος και του “καλού της εταιρείας”.
Οι δύο γυναίκες έχουν περιοδικές συναντήσεις για αρκετούς μήνες. Κάθε νέα σκηνή (από τις 14 συνολικά) σηματοδοτείται με μια μικρή αλλαγή στο ρούχο της μάνατζερ.
Αυστηρά ρούχα και χτενίσματα, μινιμαλιστικό σκηνικό (Ιωάννα Τιμοθεάδου). Ασπρόμαυρα όλα: Μια μεγάλη, άδεια, μαύρη σκηνή κι ένα άσπρο γραφείο με άσπρες καρέκλες. Μια οποιασδήποτε πολυεθνική, οπουδήποτε, σε ένα δυστοπικό μέλλον.
Λιτή, επίσης, κι η σκηνοθεσία, χωρίς εντυπωσιασμούς. Ερμηνείες χωρίς τίποτα το περιττό, οι οποίες σε κρατάνε σε συνεχή εγρήγορση.
Ένα αξιόλογο, λοιπόν, ντουέτο ηθοποιών, παρουσιάζει μια φορά την εβδομάδα ένα έργο που ελπίζουμε να μην είναι αυτό το κοντινό μας μέλλον.
Το πρόγραμμα της παράστασης στο πνεύμα του έργου: αντί να το τυπώσουν, το δίνουν σε στικάκι!
Mike Bartlett:
Ο πολυβραβευμένος, Βρετανός συγγραφέας και σκηνοθέτης, Μάικ Μπάρτλετ γράφει το «Contractions» το 2008, στα 28 του χρόνια, αναρωτώμενος “Τί κοινωνία κυοφορούμε;”. Πρόκειται για έναν από τους πλέον ταλαντούχους συγγραφείς της νέας γενιάς και αγαπημένος του ευρωπαϊκού θεατρικού κοινού. Είναι γνωστός στη χώρα μας από τα έργα του «Bull» (που παρουσιάζεται για 2η χρονιά στο θέατρο Αργώ, έχει παρεμφερές θέμα και το 2013 θεωρήθηκε το καλύτερο έργο του Λονδίνου) & «Cock» (=πέος, απέσπασε το βραβείο Olivier το 2009, ενώ το 2011 παίχτηκε στο θέατρο “Θησείον”).
Σύνδεσμοι:
http://attikipress.gr/contractions-mexri-pou-mporite-na-ftasete-gia-mia-doulia/
